Ziekte van Haglund: die bult op je hiel die erger wordt door bepaalde schoenen

Inhoudsopgave

Er zijn klachten die alleen bij bepaalde schoenen lijken op te duiken. Je trekt sneakers aan en alles gaat prima, je wisselt naar een model met een hardere hiel en al snel is de pijn terug. In sommige gevallen kan achter dat patroon de ziekte van Haglund zitten, die te maken heeft met een uitstulping aan de achterkant van de hiel die vooral geïrriteerd raakt door wrijving en druk van het schoeisel.

Daarom zijn bij Haglund hiel en schoeisel nauw met elkaar verbonden. Een harde hielkap, een vorm die precies op de uitstulping drukt of een verkeerde pasvorm kunnen van een schijnbaar comfortabele schoen een constante bron van irritatie maken.

Maar ander schoeisel kiezen betekent niet zomaar een grotere schoen zoeken of elke vorm van structuur weghalen. Je moet begrijpen wat er aan de achterkant van de hiel gebeurt, welke weefsels aangedaan zijn en waarom bepaalde eigenschappen van schoeisel beter kunnen uitpakken dan andere.

Wat is het Haglund-syndroom en waarom heet het “pump bump”

Haglund houdt verband met een benige uitstulping aan de achterbovenzijde van het hielbeen, vlak bij de aanhechting van de achillespees.

Simpel gezegd: het hielbeen heeft een uitstekende vorm aan de achter- en bovenkant. Dat gebied kan botsen met de omliggende weefsels en met de achterkant van de schoen.

Hier past een klein onderscheid. Niet iedereen met een benige uitstulping heeft pijn. Het probleem ontstaat als de structuren rondom dat gebied geïrriteerd en ontstoken raken.

Een benige uitstulping die op zichzelf niet altijd pijn doet

De harde bult die je achter de hiel ziet of voelt, is de uitstulping van het hielbeen. De pijn kan echter uit verschillende weefsels komen:

de slijmbeurs tussen het bot en de pees;
de oppervlakkige weefsels die langs de schoen schuren;
de aanhechting van de achillespees;
of een combinatie daarvan.

Daarom kunnen twee mensen met een vergelijkbaar gevormd hielbeen totaal verschillende klachten hebben.

Waar komt de naam “pump bump” vandaan?

De Engelse term pump bump werd populair doordat dit probleem werd geassocieerd met bepaalde dichte nette schoenen, van oudsher stug aan de achterkant van de hiel.

Het probleem is niet alleen de hoge hak. Het gaat er vooral om dat een harde achterrand steeds op dezelfde plek kan drukken. Als elke stap opnieuw wrijving geeft op een al geïrriteerde uitstulping, kunnen de klachten aanhouden of erger worden.

Slijmbeurs, achillespees en bot: een gebied met weinig ruimte

Achter in de hiel liggen verschillende structuren dicht op elkaar.

De slijmbeurs werkt als een klein zakje dat de wrijving tussen weefsels vermindert. Raakt hij geïrriteerd, dan kan er een bursitis ontstaan. Tegelijk kan de aanhechting van de achillespees veranderingen of gevoeligheid vertonen.

Spreken over “een bult die schuurt” dekt de lading dus niet. Pijn achter in de hiel kan het resultaat zijn van een samenspel tussen bot, pees, slijmbeurs, weke delen en schoeisel.

Waarom de achterkant van de hiel pijn doet

Een van de meest voorkomende aanwijzingen: de klacht verandert afhankelijk van het schoeisel.

Blootsvoets door huis lopen geeft misschien nauwelijks klachten, terwijl één bepaalde schoen niet te harden is. Het kan ook zijn dat sneakers prima gaan en dat stugge laarzen de klacht meteen weer aanwakkeren.

Hoe komt dat?

De constante wrijving met de hielkap van de schoen

De hielkap is het achterste deel van de schoen dat om de hiel sluit. In sommige ontwerpen is die heel stug, in andere flexibeler of gevoerd.

Als het hardste deel van de schoen precies samenvalt met de uitstulping van het hielbeen, ontstaat er een terugkerend drukpunt.

Het probleem volgt vaak een vrij simpele volgorde:

druk → wrijving → irritatie → ontsteking → meer gevoeligheid voor wrijving.

Als het gebied eenmaal ontstoken is, kan zelfs druk die eerder prima voelde pijnlijk worden.

Ontsteking van de slijmbeurs

Herhaalde wrijving kan de slijmbeurs in dat gebied irriteren.

In die gevallen kunnen naast pijn ook optreden:

ontsteking;
een drukkend gevoel;
roodheid;
meer gevoeligheid;
flinke hinder bij het instappen in een dichte schoen.

Als de slijmbeurs ontstoken is, maakt schoeisel dat precies op datzelfde punt drukt het lastig om het gebied tot rust te laten komen.

Irritatie van de aanhechting van de achillespees

De achillespees verwerkt grote krachten bij wandelen, hardlopen, springen en andere activiteiten.

Bij een bijkomende insertietendinopathie kan de pijn niet alleen ontstaan door de wrijving van de schoen, maar ook door belasting: stevig doorlopen, hardlopen, hellingen op, traplopen of op je tenen gaan staan.

Die nuance is belangrijk, want niet alle pijn achter in de hiel gaat weg door alleen andere schoenen. Als meerdere weefsels aangedaan zijn, vraagt de aanpak meestal om een completere beoordeling.

Verschil tussen Haglund, hielspoor en achillespeestendinopathie

Verschillende problemen worden makkelijk door elkaar gehaald, want alles heet “hielpijn”. Toch geven de plek en het gedrag van de klachten andere aanwijzingen.

Haglund: pijn en een uitstulping aan de achterkant

Bij Haglund zit het kenmerkende gebied achter de hiel, niet eronder.

Je kunt een harde bult zien of voelen, en de pijn wordt meestal erger met dichte schoenen die op dat gebied drukken.

Insertietendinopathie van de achillespees: de pees speelt de hoofdrol

Bij een insertietendinopathie zit de pijn geconcentreerd waar de achillespees aan het hielbeen vastzit.

Er kan stijfheid ontstaan na rust, gevoeligheid bij bepaalde belasting en pijn bij activiteiten als hardlopen, springen of hellingen oplopen.

Bovendien kunnen Haglund en een insertietendinopathie samen voorkomen. Alleen naar je hiel kijken en zelf een diagnose stellen zegt dus lang niet altijd welke structuur de pijn echt veroorzaakt.

Oorzaken en factoren die Haglund in de hand werken

Er is geen enkele verklaring die voor iedereen geldt. Meestal spelen er meerdere factoren mee.

De eigen anatomie telt mee, maar ook het type schoeisel, de mobiliteit van de enkel, de sportbelasting en de conditie van de achterste beenspieren.

Stug of nauw schoeisel bij de hiel

Dit is een van de duidelijkste externe factoren.

Harde laarzen, schoenen met een heel stug achterstuk of modellen waarvan de rand precies op de bult valt, kunnen de mechanische wrijving in dat gebied vergroten.

En hier wordt vaak een fout gemaakt: denken dat een maat groter kopen de enige oplossing is.

Een langere schoen heeft niet automatisch een beter passende hiel. Sterker nog: als je voet te veel beweegt in de schoen, kan de wrijving juist toenemen.

De sleutel zit niet alleen in de maat, maar in waar de schoen drukt en hoe hij de voet vasthoudt.

Holvoet en stand van de achtervoet

Bepaalde voetvormen kunnen meer wrijving aan de achterkant van het hielbeen in de hand werken.

Bij sommige holvoeten of bij bepaalde standen van de achtervoet zorgt de verhouding tussen hielbeen, pees en schoeisel ervoor dat de uitstulping meer blootstaat aan wrijving.

Dat betekent niet dat iedereen met een holvoet Haglund krijgt. Het is een factor die je binnen het geheel moet bekijken.

Verkorting van de achterste keten

Een beperkte enkelmobiliteit of een achterste keten die in bepaalde posities weinig aankan, kan de belasting op het complex achillespees-hielbeen vergroten.

De kuitspier en de soleus spelen hier een bijzonder belangrijke rol.

Bij een professionele beoordeling zou dus niet alleen naar de bult gekeken moeten worden. Ook de enkelmobiliteit, de kracht, de sportbelasting en het gedrag van de pees zijn interessant.

Hardlopen, springen en plotselinge veranderingen in belasting

Het lichaam past zich aan belasting aan als het daar de tijd voor krijgt.

Het probleem ontstaat meestal als de belasting veel sneller stijgt dan de weefsels zich kunnen aanpassen.

Bijvoorbeeld:

ineens veel kilometers gaan hardlopen;
veel heuveltrainingen inbouwen;
meer gaan springen;
abrupt van ondergrond wisselen;
plotseling van type sneaker veranderen.

Dat wil niet zeggen dat hardlopen of springen per se Haglund veroorzaken, maar wel dat veranderingen in belasting invloed kunnen hebben op het ontstaan of aanhouden van klachten in een gevoelig gebied.

Typische symptomen en wanneer je hulp zoekt

Het herkenbaarste symptoom is pijn achter in de hiel, vooral op de plek waar de schoen contact maakt.

Maar het kan zich op verschillende manieren uiten.

Pijn die erger wordt met dichte schoenen

Dat is een van de meest kenmerkende patronen.

Je merkt misschien dat je bepaalde schoenen niet meer verdraagt, terwijl je ze eerder zonder problemen droeg. Sommige laarzen, loafers of sneakers met een extra harde hiel kunnen veel vervelender zijn dan andere modellen.

Roodheid, zwelling en een voelbare harde bult

De uitstulping kan zichtbaar zijn, al bepaalt de grootte ervan niet per se hoe hevig de pijn is.

In de meest geïrriteerde fases zie je soms ook zwelling of roodheid rondom het gebied.

Pijn bij hardlopen, traplopen of op je tenen staan

Als naast de wrijving met het schoeisel ook het complex achillespees-hielbeen is aangedaan, kunnen de klachten opkomen bij activiteiten die dit gebied zwaarder belasten.

De schoen uitdoen vermindert dan wel de druk van buitenaf, maar haalt niet per se de pijn bij belasting weg.

Signalen die je niet moet negeren

Vraag een professionele beoordeling aan als:

de pijn aanhoudt of geleidelijk toeneemt, je duidelijk beperkt bent in het lopen, er een hevige ontsteking optreedt, het gebied erg warm of rood is, er een wondje op de uitstulping zit of er plotseling pijn ontstond met krachtverlies.

Laat het probleem ook beoordelen voordat je de ene schoen, hielkussen en oefening na de andere probeert zonder te weten welke structuur echt is aangedaan.

Hoe het Haglund-syndroom wordt vastgesteld

De diagnose begint met iets veel basalers dan beeldvorming: begrijpen waar het pijn doet, wanneer het pijn doet en wat het erger maakt.

Klinisch onderzoek

Tijdens de beoordeling kan onder meer gekeken worden naar:

de exacte plek van de pijn;
de aanwezigheid van een benige uitstulping;
de staat van de huid;
de mobiliteit van de enkel;
de gevoeligheid van de achillespees;
de reactie op belasting;
de relatie met het dagelijkse schoeisel.

Twee hielen die er hetzelfde uitzien, kunnen een andere aanpak nodig hebben als er andere weefsels zijn aangedaan.

Laterale röntgenfoto

Met een laterale röntgenfoto is de botvorm van het hielbeen te zien.

Handig om de uitstulping te bekijken en andere structurele kenmerken van het gebied te beoordelen.

Echografie

Echografie helpt bij het beoordelen van weke delen zoals de achillespees en de slijmbeurzen.

Vooral nuttig als je wilt onderzoeken of de pijn ook te maken heeft met ontsteking of veranderingen in de pees.

MRI

Niet iedereen bij wie Haglund wordt vermoed, heeft een MRI nodig.

Die wordt meestal bewaard voor situaties waarin de weefsels gedetailleerder bekeken moeten worden, er twijfel is over de diagnose of een operatie wordt overwogen.

Conservatieve behandeling: de 5 belangrijkste knoppen

In veel gevallen is de eerste aanpak conservatief en combineert die meerdere maatregelen.

Er bestaat geen universele behandeling. De strategie hangt af van welke structuur pijn doet, hoelang al, wat iemand doet en welke factoren de irritatie in stand houden.

1. De wrijving met het schoeisel veranderen

Als de schoen elke dag opnieuw precies op het pijnlijke punt drukt, is de cirkel van irritatie moeilijk te doorbreken.

Je dagelijkse schoeisel doorlichten is daarom vaak een van de eerste stappen.

Het doel kan zijn om te zoeken naar:

een flexibelere achterkant;
een rand die niet samenvalt met het hoogste punt van de uitstulping;
goed verdeelde voering;
genoeg houvast zodat de voet niet in de schoen schuift;
materialen die meegeven zonder een hard punt te vormen.

Het gaat er niet per se om schoenen zonder structuur te dragen, maar om plaatselijke druk op het gevoelige gebied te vermijden.

2. Hielverhogers, wiggen en inlegzolen

In bepaalde gevallen kan een professional tijdelijk aanpassingen adviseren die de belasting op het complex achillespees-hielbeen veranderen.

Toch heeft niet iedereen hetzelfde nodig.

Een wig of hielkussen inleggen zonder naar het geheel te kijken, verandert hoe de voet in de schoen komt te staan. Bovendien neemt het ruimte in en kan de hiel daardoor ergens anders gaan schuren.

Kijk dus zowel naar wat je toevoegt als naar de schoen waarin het terechtkomt.

3. Klachten en belasting onder controle houden

In geïrriteerde fases kan het nodig zijn de activiteiten die de meeste klachten geven tijdelijk terug te schroeven en de belasting anders in te delen.

Dat betekent niet dat je alle beweging moet laten, maar dat je intensiteit, volume en type activiteit afstemt op wat de weefsels aankunnen.

Beslissingen over ontstekingsremmende medicatie horen bij een zorgverlener, die kijkt naar het specifieke geval en naar mogelijke contra-indicaties.

4. Fysiotherapie en oefentherapie

Kracht- en mobiliteitswerk kan onderdeel zijn van de behandeling, zeker als het complex achillespees-achterste keten is aangedaan.

De opbouw moet passen bij de situatie van elke persoon. Meer rekken is niet altijd het antwoord, en een pijnlijke pees hoort niet in elk geval hetzelfde oefenrecept te krijgen.

Fysiotherapie kan ook andere middelen inzetten binnen een breder plan, maar de kern is meestal de belasting goed sturen en de belastbaarheid van het weefsel stap voor stap terugbrengen.

5. Je activiteiten tijdelijk aanpassen

Precies dezelfde belasting volhouden die hevige pijn uitlokt, levert meestal weinig op.

Maar wekenlang alles stilleggen is ook niet altijd nodig.

Soms kun je tijdelijk minder hardlopen, heuvels inruilen voor vlak terrein, impacttrainingen vervangen of andere activiteiten aanhouden die goed gaan.

Het doel is een belastingsniveau vinden van waaruit je weer kunt opbouwen.

Welk schoeisel werkt en welk je beter vermijdt bij Haglund

Dit is een van de belangrijkste punten en tegelijk een van de meest versimpelde.

“Draag een comfortabele schoen” is een veel te algemeen advies.

Wat betekent comfortabel als het probleem juist achter in de hiel zit?

Zachte hielkap of ontlaste achterkant

Het eerste criterium is nagaan wat er precies gebeurt op de plek waar de schoen de bult raakt.

Een flexibele hiel vermindert bij sommige mensen de directe druk. In andere gevallen werkt een ontwerp waarbij de rand van de schoen niet op de uitstulping valt.

Het idee is simpel: voorkom dat een hard punt steeds op een ander hard punt drukt.

Sommige modellen met een urban look, zoals Lejan Melrose®, hebben een constructie die de uitstraling van een dagelijkse sneaker behoudt zonder de extreme stugheid van bepaalde klassieke schoenen. Toch hangt de geschiktheid altijd af van de exacte plek van de uitstulping, de staat van de achillespees en je persoonlijke tolerantie.

Drop: geen universeel antwoord en ook geen vijand

Bij pijn aan de aanhechting van de achillespees of een slecht aangepaste achterste keten kan een gematigde drop bij sommige mensen de belasting op dit gebied tijdelijk verlagen.

In een pijnlijke fase is het dus niet altijd slim om een hak of drop waar je lichaam jaren aan gewend is in één klap weg te halen.

Het doel is niet het laagste getal op een productfiche kiezen, maar een configuratie vinden die je verdraagt en van waaruit je kunt opbouwen.

Tussen "je vertrouwde schoen" en drop 0 zit een tussenstap die vaak over het hoofd wordt gezien: de overgangszool. Dat is een uitneembare inlegzool die binnen een platte schoen een lichte verhoging in de hiel geeft, zodat de omschakeling niet zwart-wit is: je begint ermee en haalt hem eruit zodra je tolerantie dat toelaat. Sommige modellen van Lejan One® hebben hem daarom.

Let wel: het is een hulpmiddel om op te bouwen. Het vervangt geen werk aan de achterste keten en lost een actieve insertietendinopathie niet op.

Houvast bij de achtervoet zonder plaatselijke druk

Een volledig losse schoen is niet altijd de oplossing.

Als de voet te veel schuift in de schoen, ontstaat er wrijving. In een gebied dat al gevoelig is, kan die herhaalde beweging ook vervelend zijn.

Zoek daarom de balans:

genoeg houvast om de beweging te controleren, maar zonder de uitstulping samen te drukken.

Sandalen, sneakers en dichte schoenen: niet alles dient hetzelfde doel

Open sandalen kunnen handig zijn bij veel irritatie, omdat ze het contact aan de achterkant weghalen. Of ze geschikt zijn, hangt af van de activiteit en van hun sluitingssysteem.

Om langer te lopen verdragen veel mensen een sneaker met een flexibele hiel en een goede pasvorm beter.

Bij dichte nette schoenen let je vooral op de achterrand. Een mooi model dat ruim lijkt, kan nog steeds een extreem stugge hielkap hebben, precies op de slechtst denkbare plek.

Materialen van de hielkap: hoe herken je een echt zachte hiel

Twee sneakers kunnen er van buiten hetzelfde uitzien en zich totaal anders gedragen.

Het loont dus om de achterkant te voelen, in te drukken en te buigen voordat je kiest.

Stug leer tegenover soepel en gevoerd leer

Leer is niet automatisch goed of slecht bij Haglund.

Dik, gestructureerd leer kan een flink drukpunt geven. Een soepelere constructie, met voering en zonder extra harde versteviging aan de binnenkant, gedraagt zich anders.

Het gaat om de hele constructie, niet alleen om de naam van het buitenmateriaal.

Mesh en textiel met flexibele binnenversteviging

Textielmaterialen passen zich vaak beter aan, maar kijk wat eronder zit.

Een sneaker kan zacht lijken door de mesh aan de buitenkant en toch een stugge hielkap verbergen.

Kijken is dus niet genoeg. Je moet voelen.

Schuim en vervormbare materialen

Sommige ontwerpen gebruiken schuim of vervormbare materialen om de druk te verdelen.

Voering helpt als die de belasting spreidt, maar een dik kussentje lost het probleem niet op als er daaronder nog steeds een stug stuk zit dat precies op hetzelfde punt drukt.

Twee snelle tests voordat je koopt

Probeer twee dingen voordat je een schoen koopt:

Druk de achterkant in met je vingers. Kijk of hij meegeeft of dat je een harde plaat aan de binnenkant voelt.

Buig de hiel licht. Let op of er wat rek in zit of dat de hele achterkant zich als één stug stuk gedraagt.

Loop daarna even met de schoen aan. Een schoen die zacht aanvoelt in je hand kan een rand hebben die precies op jouw uitstulping valt.

Barefoot, drop 0 en Haglund: wanneer wel en wanneer niet

Hier is het belangrijk om weg te blijven van absolute uitspraken.

Barefoot is geen behandeling voor Haglund. Het is ook niet automatisch af te raden voor iedereen met zo’n uitstulping.

Het hangt af van de staat van de weefsels en van hoe goed iemand zich kan aanpassen.

Wat schoeisel dat de voetvorm respecteert kan opleveren

Een brede neus voorkomt dat je tenen worden samengedrukt en geeft de voorvoet genoeg ruimte.

Een flexibele zool haalt een deel van de beperkingen weg die de schoen oplegt.

Een minder stugge achterkant wordt vaak beter verdragen als het probleem vooral plaatselijke wrijving op de uitstulping is.

Die eigenschappen kunnen interessant zijn, maar geen enkele haalt op zichzelf een benige uitstulping weg of vervangt de behandeling van een actieve tendinopathie.

Waarom drop 0 niet altijd het startpunt is

Na jaren met een hoge drop overstappen op volledig plat schoeisel verandert de belasting op enkel, kuitspier, soleus en achillespees.

Wie geen klachten heeft, kan die overgang geleidelijk maken.

Maar bij actieve pijn aan de aanhechting, een erg stijve enkel of een slecht aangepaste achterste keten kan drop 0 in één keer de klachten verergeren.

Meer minimalisme is op dat moment dus niet automatisch beter.

Barefoot en hielverhogers: in sommige gevallen een tijdelijke combinatie

In specifieke situaties kan een professional tijdelijke aanpassingen in de schoen overwegen.

Dat laat zien dat deze begrippen geen gesloten hokjes zijn. Iemand kan ruimte voor de tenen en een niet-stugge hiel nodig hebben en tegelijk nog geen directe overgang naar drop 0 verdragen.

De functie telt zwaarder dan het label.

Hoe je overstapt op flexibeler schoeisel

Als de staat van de weefsels het toelaat, begin je een overgang met korte momenten en weinig belastende activiteiten.

Draag de nieuwe schoenen bijvoorbeeld eerst op rustige dagelijkse momenten en bouw de tijd op naar wat je verdraagt, in plaats van ze meteen tien uur lang of op een lange route te dragen.

Barefoot-modellen als Lejan One® of voorstellen als Lejan Melrose® kunnen passen bij mensen die meer ruimte vooraan zoeken en een andere constructie dan de klassieke stugge schoen. Maar bij een actieve insertietendinopathie, veel pijn of weinig tolerantie voor drop 0 moet de overgang op maat.

De juiste vraag is niet: “Is barefoot goed of slecht bij Haglund?”

De vraag is: “Wat heeft deze voet nodig en wat kan hij nú aan?”

Wanneer een operatie in beeld komt

Een operatie is niet in alle gevallen de eerste optie.

Die komt meestal in beeld als de klachten aanhouden ondanks een goed uitgevoerde conservatieve behandeling en er een duidelijk verband is tussen de anatomie, de aangedane weefsels en de pijn.

Aanhoudende klachten ondanks conservatieve behandeling

Voordat een ingreep wordt overwogen, wordt meestal nagegaan of er goed gewerkt is aan zaken als:

aanpassing van het schoeisel;
sturen van de belasting;
oefentherapie;
mobiliteit;
kracht;
individuele biomechanische factoren.

De beslissing zou niet alleen op de zichtbare grootte van de bult moeten rusten.

Herstel

Het herstel hangt af van de uitgevoerde ingreep.

Als de ingreep ook de pees raakt, kunnen de tijdlijn en de opbouw van de belasting anders zijn dan bij een operatie met een beperktere aanpak.

Er is dus geen enkele planning die voor alle patiënten geldt.

Hoe voorkom je dat de pijn terugkomt

Klachten wegnemen betekent niet altijd dat de factoren die ze veroorzaakten zijn opgelost.

Preventie kijkt verder dan het paar schoenen dat de laatste episode uitlokte.

Blijf werken aan de achterste keten

Mobiliteit en kracht vragen om continuïteit.

Alleen oefeningen doen in de weken dat het pijn doet en ze laten vallen zodra de klacht weg is, heeft weinig zin.

Kuitspier, soleus, enkel en voet op peil houden helpt om de eisen van het dagelijks leven en van sport beter te verdragen.

Wissel van sneakers als je hardloopt

Verschillende paren gebruiken verschuift de drukpunten en de mechanische belasting een beetje.

Dat hoeft niet voor iedereen, maar het kan een handige strategie zijn voor hardlopers die vaak trainen, zeker als één bepaald model de achterkant irriteert.

Bouw de belasting op

De pees en de weefsels hebben tijd nodig om zich aan te passen.

Na een pijnlijke fase meteen terug naar je maximale trainingsvolume kan hun belastbaarheid opnieuw overschrijden.

Bouw afstand, intensiteit, hoogtemeters en frequentie liever stap voor stap weer op.

Neem je schoenenkast door

Soms staat de schoen die het probleem uitlokte nog gewoon in de kast te wachten.

Check voordat je hem weer draagt:

waar de achterrand eindigt;
hoeveel de hielkap meegeeft;
of je voet erin schuift;
of er directe druk op de bult staat.

Een schoen die elke keer pijn doet, hoeft dat niet nog een keer te bewijzen.

Veelgestelde vragen over de ziekte van Haglund

Kun je het Haglund-syndroom zonder operatie behandelen?

In veel gevallen begin je met een conservatieve behandeling: schoeisel aanpassen, belasting sturen, oefentherapie en andere maatregelen, afhankelijk van de aangedane weefsels.

Of een operatie nodig is, wordt per persoon beoordeeld als de klachten aanhouden ondanks een goede aanpak.

Waarom doet het meer pijn met dichte schoenen?

Omdat bepaalde schoenen direct drukken of schuren op de achterbovenzijde van het hielbeen.

Is de hielkap stug of valt de rand op de uitstulping, dan kan elke stap opnieuw irritatie geven.

Is barefoot schoeisel goed bij Haglund?

Dat hangt ervan af.

Een minder stugge achterkant en meer vrijheid voor de voet worden door sommige mensen goed verdragen. Drop 0 betekent wel een verandering in de belasting van de achterste keten.

Bij actieve pijn aan de achillespees, veel stijfheid of weinig voorbereiding kan een abrupte overgang niet passend zijn.

Kan ik hardlopen met het Haglund-syndroom?

Dat hangt af van de ernst van de klachten, van de aangedane structuren en van de reactie op belasting.

Soms moet je tijdelijk het volume of de intensiteit terugschroeven. In andere gevallen dwingt de pijn je om je activiteiten een tijd aan te passen.

Als de pijn je techniek verandert, geleidelijk toeneemt of na de training blijft hangen, laat het dan beoordelen voordat je meer belasting stapelt.

Hoelang duurt het voordat het verbetert met een conservatieve behandeling?

Er is geen vaste termijn.

Het hangt af van hoelang het al speelt, van of de pees is aangedaan, van je dagelijkse en sportieve belasting en van of het lukt om de factoren aan te pakken die de irritatie in stand houden.

Peesproblemen vragen, als ze meespelen, meestal om een geduldige en gestructureerde opbouw.

Is Haglund hetzelfde als een hielspoor?

Nee.

Haglund zit aan de achterbovenzijde van het hielbeen, terwijl een plantair hielspoor over de onderkant van de hiel gaat.

De plek van de pijn en de betrokken structuren zijn anders.

De schoen veroorzaakt niet elke Haglund, maar kan het probleem wel in stand houden

De vorm van je hielbeen verandert niet door een ander paar schoenen te kiezen. Maar de verhouding tussen die anatomie en het schoeisel maakt een enorm verschil in de klachten.

Een hielkap die elke dag op dezelfde uitstulping drukt, houdt de irritatie in stand. Een te losse schoen geeft ook wrijving. En in één klap overstappen op een totaal andere opzet verandert de belasting op de achillespees voordat die er klaar voor is.

Schoeisel kiezen voor een hiel met Haglund is dus niet simpelweg iets “zachts” zoeken.

Het gaat erom te kijken waar hij drukt, hoe hij vasthoudt, hoeveel hij meegeeft en welke belasting hij op dat moment op de voet en de achterste keten legt.

Want ook hier geldt: het juiste schoeisel is niet het schoeisel dat op papier aan een lijstje voldoet. Het is het schoeisel dat past bij de voet die het gaat dragen.